
Rome

Toeristische attractie
De Kerk van Sant'Ignazio di Loyola in Campo Marzio is een van Rome's meest ambitieuze barokke monumenten, gebouwd tussen 1626 en 1650 als de officiële kerk van het aangrenzende Collegio Romano — het voornaamste intellectuele en spirituele opleidingscentrum van de jezuïetenorde. De bouw werd grotendeels gefinancierd door kardinaal Ludovico Ludovisi, neef van paus Gregorius XV, die Ignatius van Loyola in 1622 heilig had verklaard, slechts vier jaar voordat de eerste steen van de kerk werd gelegd. Ontworpen door de jezuïetenbroeder Orazio Grassi, weerspiegelen de Latijns-kruisvormige plattegrond en het kolossale schip het zelfvertrouwen van de Sociëteit van Jezus op het hoogtepunt van haar contrareformatorische invloed, en rivaliseren ze in schaal en ambitie met de nabijgelegen Kerk van de Gesù.
Het ware meesterwerk van de kerk is het werk van de jezuïetenlekenbroeder en wiskundige Andrea Pozzo, die tussen 1685 en 1694 het gewelf van het schip beschilderde met een van de grootste en meest technisch complexe trompe-l'œil-fresco's ter wereld. De compositie, getiteld De Apotheose van de Heilige Ignatius, toont de heilige die in de hemel wordt ontvangen, omringd door allegorische figuren die de vier continenten vertegenwoordigen waarheen jezuïetenmissionarissen het geloof hadden gebracht: Europa, Azië, Afrika en Amerika. Pozzo, die zijn wiskundige methoden publiceerde in het invloedrijke traktaat Perspectiva Pictorum et Architectorum (1693–1700), berekende een enkel kijkpunt op de vloer van het schip — tegenwoordig gemarkeerd door een kleine schijf — van waaruit de geschilderde zuilen en bogen naadloos lijken voort te vloeien uit de echte architectuur naar een open hemel. Pozzo schilderde ook de beroemde nep-koepel van de kerk: toen het geld voor een echte koepel op was, voerde hij in 1685 een plat doek uit waarop een volledige halfronde koepel is afgebeeld met zo'n grote precisie dat bezoekers er volledig inlopen — totdat ze van de centrale schijf afstappen en de illusie instort tot een voor de hand liggende platte cirkel. De kerk herbergt ook de graven van drie jezuïetenheiligen: Aloysius Gonzaga, Johannes Berchmans en kardinaal Robert Bellarminus, de theoloog die in 1616 op beroemde wijze voorzat bij Galileo's eerste inquisitieproces.
Een bezoek aan Sant'Ignazio is een oefening in gecalibreerde desoriëntatie. Ga op de messing schijf in het schip staan en kantel uw hoofd naar achteren: de geschilderde architectuur sluit perfect aan op de stenen muren eronder, de hemel opent zich en figuren zweven boven u in een stroom van goud en azuurblauw waar Pozzo negen jaar over deed. Doe dan drie stappen opzij en zie hoe de hele illusie uiteenvalt — de zuilen buigen, de hemel vlakt af, en het genie van de constructie wordt plots, verbluffend duidelijk. De zijkapellen verdienen nauwkeurige aandacht: de kapel van de Heilige Aloysius Gonzaga bevat een lapis lazuli-altaar van Andrea Pozzo zelf, voltooid in 1699, met een zilveren urn met de relieken van de heilige onder een indrukwekkende sculptuurgroep.
Sant'Ignazio kijkt uit op de Piazza di Sant'Ignazio, zelf een rococo theatraal ensemble ontworpen door Filippo Raguzzini in 1727–1728, waarvan de gebogen gevels van appartementsgebouwen een podiumachtige omheining vormen rondom de brede barokke voorgevel van de kerk. De kerk is gratis toegankelijk en dagelijks geopend; de wijk Campo Marzio plaatst haar op loopafstand van het Pantheon (ongeveer 300 meter naar het noordwesten), waardoor ze een natuurlijke combinatie vormt op elk reisschema. Fotograferen zonder flits is toegestaan, en het beste tijdstip om Pozzo's gewelf te bekijken is op een heldere ochtend wanneer het natuurlijke licht door de schipvensters het fresco verlicht zonder kunstmatige schittering. Gratis audiogidsen zijn beschikbaar via de officiële website van de kerk.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.