Estadi Olímpic Lluís Companys

Op de zuidelijke hellingen van de heuvel Montjuïc ligt het Estadi Olímpic Lluís Companys, een van de meest historisch gelaagde stadions van Europa. Het werd ontworpen door architect Pere Domènech i Roura en ingehuldigd in 1927 als middelpunt van Barcelona's ambitieuze kandidatuur om de Olympische Zomerspelen van 1936 te organiseren — een kandidatuur die uiteindelijk verloor van Berlijn. Het stadion werd tegelijkertijd gebouwd voor de Internationale Tentoonstelling van 1929, die Montjuïc omtoverde tot een groots maatschappelijk paradepaardje. De oorspronkelijke neoklassieke gevel — compleet met monumentale poorttorens, een paleisachtige entreepoort en een capaciteit van 55.000 toeschouwers — was bedoeld om Spanje's hernieuwde aanzien op het wereldtoneel te bevestigen na de vernederingen van de Spaans-Amerikaanse Oorlog van 1898. De allereerste voetbalwedstrijd die hier werd gespeeld, op 20 mei 1929, zag een Catalaans elftal Bolton Wanderers verslaan met 4–0.

De moderne identiteit van het stadion werd gevormd tijdens een zes jaar durende verbouwing die in 1989 werd voltooid, waarbij het volledige interieur werd ontmanteld en herbouwd volgens IOC-normen, terwijl de historische gevel uit 1927 zorgvuldig werd bewaard. Uitgebreid tot een capaciteit van 65.000 plaatsen, deed het dienst als hoofdlocatie voor de openings- en sluitingsceremonie van de Olympische Zomerspelen van Barcelona in 1992 — Spelen die algemeen worden beschouwd als de gouden standaard van moderne olympische organisatie. Een van de meest iconische momenten in de sportgeschiedenis vond hier plaats op 3 augustus 1992, toen de Paralympische boogschutter Antonio Rebollo het olympisch vuur ontstak door een brandende pijl in een parabolische boog over de rand van het stadion te schieten. Het stadion werd in 2001 omgedoopt ter ere van Lluís Companys, de President van Catalonië die in 1940 werd geëxecuteerd door het Franco-regime, op diezelfde heuvel waar het stadion staat.