
Brussels

Toeristische attractie
De Galeries Royales Saint-Hubert is een monumentale overdekte galerij in Florentijnse renaissancestijl die door het hart van Brussel loopt en de Kruidmarkt verbindt met de Beenhouwersstraat. Het ontwerp, dat rond 1837 werd bedacht door de destijds jonge architect Jean-Pierre Cluysenaer, had een ambitieus sociaal doel: een van de armste wijken van de stad nieuw leven inblazen door de benauwde steegjes te vervangen door een elegant gemengd gebouw met winkels, appartementen, theaters en een openbare wandelruimte. De bouw begon in 1846 en de officiële inhuldiging vond plaats op 20 juni 1847 in aanwezigheid van koning Leopold I — waarmee het een van de vroegste grootschalige overdekte galerijen ter wereld werd, bijna twee decennia vóór de Galleria Vittorio Emanuele II in Milaan.
Bij de opening voegde Brussel zich in het gezelschap van Parijs en Londen als stad met een grote overdekte galerij, en stak daarmee Milaan, Moskou en Berlijn naar de kroon. Cluysenaers kenmerkende prestatie is het ingenieuze glazen dak: een doorlopend tongewelf gedragen door zelfdragende boogvormige ijzerconstructies, beglaasdubbeld met visschubbachtig getegelde ruiten die speciaal zijn ontworpen om de ventilatie te maximaliseren en condensatie te voorkomen — een stilzwijgend briljante technische oplossing die nog steeds functioneert. De 213 meter lange galerij is verdeeld in drie afzonderlijk benoemde gangen — Galerie de la Reine, Galerie du Roi en Galerie des Princes — elk omzoomd met neorenaissance pilasters, vergulde lijstwerken en gebeeldhouwde stenen details die het complex zijn populaire negentiende-eeuwse bijnaam opleverden: "de Paraplu van Brussel." Oorspronkelijk verlicht door gaskandelabers, maken de galerijen nu gebruik van LED-scenografische verlichting die in staat is gecoördineerde geluids- en lichtshows te projecteren over het gewelfde interieur.
Het culturele leven van de galerijen is diepgeworteld. In 1939 werd de Cinéma des Galeries in de arcade gevestigd, en in 1950 onderging het Théâtre Royal des Galeries een ingrijpende transformatie, waarbij surrealistisch schilder René Magritte werd gevraagd het plafond te ontwerpen — een van de weinige interieurarchitecturale werken van de kunstenaar. Victor Hugo, Alexandre Dumas en Charles Baudelaire bezochten de galerijen allen tijdens de negentiende eeuw; de laatste schreef er fameus over Brussel vanuit ballingschap in een van de cafés. De gebouwen werden in 1986 door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest op de lijst van beschermd erfgoed geplaatst, en sinds 1995 heeft een uitgebreide reeks renovatiecampagnes de gevels, het glazen dak, het Théâtre du Vaudeville, woonflatsen en kantoren hersteld. Een boetiekhotel, het Hôtel des Galeries, heeft sindsdien zijn deuren geopend binnen het complex, en zet daarmee de gemengde gebruiksvisie voort die Cluysenaer in het oorspronkelijke ontwerp had verankerd.
De galerijen zijn vandaag nog steeds privébezit van nakomelingen van de oorspronkelijke stichtende families, die de bewuste sociale en commerciële mix hebben bewaard die Cluysenaer voor ogen had. Bezoekers wandelen door een levende arcade — pralinewinkels en chocolatiers (waaronder de befaamde Neuhaus, die hier in 1912 de Belgische praline uitvond) staan zij aan zij met boekhandels, juwelenmakers, een theater, een bioscoop en bewoonde appartementen erboven. Het beste moment om te bezoeken is midden in de ochtend op een doordeweekse dag, wanneer het gouden licht door het gewelfde glazen dak sijpelt en de drukte klein genoeg is om omhoog te kijken en de volle grandeur van het ijzerwerk in je op te nemen. De galerijen zijn te allen tijde toegankelijk voor het publiek als voetgangerspassage en de toegang is gratis.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.