
Vienna

Toeristische attractie
Het Majolikahaus — officieel bekend als Linke Wienzeile 40 — is een woonappartementsgebouw van zes verdiepingen, voltooid in 1899 door de Weense architect Otto Wagner. De naam is afgeleid van majolica, de Italiaanse traditie van tingeglazuurd, levendig gekleurd keramisch tegelwerk. De gehele gevel is bekleed met deze weerbestendige keramische panelen, handgeschilderd met een uitbundig patroon van roze rozen, rode klaprozen en groene ranken die van de daklijst op de bovenste verdieping helemaal neerdalen tot aan de pilasters op de eerste verdieping. Wagner liet de tegelontwerpen uitvoeren door de Weense fabrikant Hirsch & Co., en het resulterende oppervlak was zowel een technische innovatie — de geglazuurde tegels laten regen aflopen en weerstaan vorst veel beter dan stucwerk — als een esthetische geloofsbelijdenis in de Wiener Secession-beweging die hij mede had geïnspireerd.
Wagner ontwierp het Majolikahaus op het exacte moment dat zijn architectuurfilosofie verschoof van het historicisme naar wat hij de Nutzstil (nutstijl) noemde — het idee dat moderne bouwmethoden en het moderne leven het ornament dienen te bepalen, en niet andersom. Het gebouw staat direct naast zijn tweelingopdracht, het Medallionhaus op Linke Wienzeile 38, waarvan de vergulde vrouwelijke medaillons zijn uitgevoerd door de Secessionist-schilder Koloman Moser. Samen werden de twee gebouwen opgetrokken als onderdeel van Wagners grotere stedenbouwkundige project: de herinrichting van de boulevard Wienzeile boven de pas gereguleerde Wienrivier, in het kader van het stadsverbeteringsprogramma van 1898–1900. Wagner had zelf toezicht gehouden op de aanleg van de ondergrondse Stadtbahn-lijn die onder dezelfde straat loopt, en de appartementsgebouwen waren bedoeld als prestigieuze pronkstukken langs die gemoderniseerde corridor.
Wie tegenwoordig voor het gebouw staat, wordt getroffen door de manier waarop het bloemenpatroon zich bijna als behang op de schaal van een stedelijke ravijn gedraagt — het herhalende botanische motief is het dichts op de bovenste verdiepingen en wordt rustiger naarmate men de straat nadert, waardoor het oog omhoog wordt getrokken naar de bekronende ijzeren balkons en de vlakke, uitstekende kroonlijst die de historistische daklijn van Wenen's Ringstrasse-tijdperk vervangt. De begane grond behoudt zijn originele winkelpuien met ijzeren omlijsting. Omdat het gebouw een particuliere woning in gebruik blijft, is er geen publieke toegang tot het interieur, maar de gehele gevel kan van dichtbij worden bekeken vanaf het trottoir van de Linke Wienzeile. De nabijgelegen Naschmarkt — Wenen's beroemde openluchtmarkt die al sinds de 16e eeuw ononderbroken in bedrijf is — maakt het bezoek gemakkelijk te combineren met een bredere ochtendroute.
Het beste licht voor fotografie valt 's ochtends laat op de gevel, wanneer de zon de naar het westen gerichte gevel bereikt en de keramische glazuren verzadigt. Het dichtstbijzijnde metrostation is Kettenbrückengasse (lijn U4), op twee minuten lopen afstand. Wagners Stadtbahn-paviljoens bij het naburige station Karlsplatz, in hetzelfde jaar voltooid en eveneens aangewezen als beschermd monument, zijn een bezoek waard tijdens dezelfde uitstap om de volledige reikwijdte van zijn productie uit 1898–1900 te begrijpen. Het Majolikahaus is aangewezen als beschermd architectuurmonument onder de Oostenrijkse erfgoedwetgeving, waarmee zijn status als een van de meest gefotografeerde Jugendstil-gevels in Midden-Europa is bekrachtigd.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.