
Barcelona

Toeristische attractie
Poble Sec — letterlijk "droog dorp" in het Catalaans, een naam die teruggaat op de historisch schaarse watervoorziening — is een dichte, heuvelachtige wijk ingeklemd tussen de grote boulevard Paral·lel en de groene flanken van Montjuïc, ongeveer twee kilometer ten zuidwesten van de Gotische Wijk. De wijk werd in 1897 officieel bij Barcelona gevoegd, toen de stad omliggende gemeenten annexeerde op grond van de Annexatiewet, en ontwikkelde zich snel in het begin van de 20e eeuw toen golven arbeiders arriveerden om te werken in de fabrieken en theaters langs de Avinguda del Paral·lel. Omstreeks de jaren 1910 was Paral·lel het Spaanse antwoord op de Moulin Rouge-strip in Parijs geworden — een neonverlichte boulevard van cabarets, muziekzalen en variététheaters die het de bijnaam "de Montmartre van Barcelona" opleverde. De arbeidersidentiteit van de wijk werd in dat tijdperk gesmeed en bleef grotendeels intact door de Franco-dictatuur en de democratische transitie van de late jaren 1970.
Het meest opvallende fysieke kenmerk van de wijk is Refugi 307, een 400 meter lang netwerk van schuilbunkers uit de Spaanse Burgeroorlog, gegraven door de lokale bevolking tussen 1936 en 1937 onder de straten van Poble Sec. Het is een van de best bewaarde schuilkelders van dit type in Europa en kan worden bezocht op rondleidingen. Bovengronds klimmen de heuvelstraatjes steil omhoog vanaf de Carrer de Blai — de beroemde tapasbarstraat van de wijk, omzoomd met pintxosbars die zowel buurtbewoners als bezoekers trekken — richting het versterkte kasteel en de tuinen van Montjuïc, vanuit de wijk bereikbaar via de Funicular de Montjuïc, die in diverse vormen actief is sinds 1929. Het Teatre Grec, een openluchtamfitheater uitgehouwen in een voormalige steengroeve op de helling van Montjuïc in 1929 voor de Internationale Tentoonstelling, ligt vlak boven de wijk en is elk jaar in de zomer gastheer van het Grec Festival.
Poble Sec onderging een ingrijpende culturele revitalisering in de jaren 2000 en 2010. Sala Apolo, een concertlocatie in een voormalige danszaal uit de jaren 1940 aan de Carrer Nou de la Rambla 113, groeide uit tot een van de meest gerespecteerde onafhankelijke muziekclubs van Europa. Het kunstencentrum Hiroshima, het experimentele theater La Seca en tal van onafhankelijke galerijen hebben van de barrio een brandpunt gemaakt van Barcelonas hedendaagse podiumkunstenscene. Het Parc de les Tres Xemeneies — vernoemd naar de drie overgebleven schoorstenen van een in 1913 gesloopt energiestation — vormt het anker aan de waterkant van de wijk bij Paral·lel en staat als industrieel monument omgevormd tot openbaar groen.
Bezoekers van Poble Sec worden beloond met een wijk die op een echt lokaal ritme beweegt. De Carrer de Blai is het levendigst vanaf de vroege avond, wanneer buurtbewoners en bezoekers de smalle straat vullen voor pintxos en koude vermout. De steile straatjes erboven — Carrer de Margarit, Carrer del Roser en Carrer de Tapioles — zijn omzoomd met appartementsgebouwen uit het Eixample-tijdperk, onafhankelijke boekwinkels en buurtcafés die zelden in reguliere reisgidsen voorkomen. De beste aanpak is te voet vanuit metrostation Paral·lel (lijnen 2 en 3), dat bezoekers direct afzet aan de voet van de funiculaire en op twee minuten loopafstand van de Carrer de Blai.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.