
Vienna

Toeristische attractie
Schloss Wilhelminenberg staat op de Galitzinberg-heuvel in het 16e district van Wenen, Ottakring, op de westelijke rand van de stad waar het stedelijk weefsel overgaat in het Wienerwald. Het paleis dat vandaag zichtbaar is, is niet de oorspronkelijke structuur — tussen 1903 en 1908 werd het voorheen vervallen Schloss volledig gesloopt en herbouwd in Neo-Empire stijl naar plannen van de architecten Eduard Frauenfeld en Ignaz Sowinsky, tegen een bouwkost van 1,4 miljoen Kronen, bedoeld als residentie voor Oostenrijkse aartshertogens. Het ligt in een weids aangelegd park van 120.000 m², en vanaf de terrassen is het panorama over Wenen — van de torenspits van de Stephansdom tot de heuvels van het Wener Bekken — een van de indrukwekkendste van de hele stad.
De geschiedenis van de site gaat terug tot 1781, toen veldmaarschalk Franz Moritz Graf von Lascy begon met de ontwikkeling van de Predigtstuhl-eigendommen in Ottakring. De Russische ambassadeur vorst Demetrius Michalowitsch Galitzin verwierf vervolgens het terrein en transformeerde het tot een uitgebreid park met vijvers, een ronde tempel, kunstmatige "Romeinse ruïnes" en een jachthuis — een vrijgevigheid die hem zoveel plaatselijke bewondering opleverde dat de heuvel ter ere van hem Galitzinberg werd genoemd. De naam veranderde pas in de jaren 1860, toen vorst Moritz von Montléart de landerij op een veiling verwierf voor 125.000 Gulden en haar aan zijn vrouw Wilhelmine schonk als huwelijkscadeau. Omdat hij de heuvel officieel niet kon hernoemen, liet hij alle toegangsborden vervangen door "Wilhelminenberg" — en de naam bleef hangen. Zijn weduwe, prinses Wilhelmine, werd in Ottakring geliefd als de "Engel van Ottakring" vanwege haar liefdadigheid jegens de armen, tot aan haar dood in het Schloss op 26 maart 1895. Zowel zij als haar echtgenoot zijn bijgezet in een neogotisch mausoleum dat nog steeds in de buurt van het paleis staat.
De 20e eeuw bracht grote veranderingen. Na het overlijden van aartshertog Rainer op 27 januari 1913 ging het eigendom over op aartshertog Leopold Salvator. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het paleis dienst als militair hospitaal, en in 1922 werd het verkocht aan de Zwitserse bankier Wilhelm Ammann. De stad Wenen kocht het op 26 juni 1927, en tegen november van dat jaar was het omgebouwd tot een gemeentelijk weeshuis. Tussen 1934 en 1938 deed het dienst als zetel van het Wiener Sängerknaben. In maart 1938 confisqueerde de NSDAP het gebouw, en gedurende de Tweede Wereldoorlog fungeerde het opnieuw als legerhospitaal. Tegenwoordig, na nog meer decennia van maatschappelijk gebruik, doet het paleis dienst als hotel, waardoor bezoekers kunnen overnachten binnen de historische muren.
Bezoekers die vandaag aankomen, beleven het paleis het meest de moeite waard in de late namiddag, wanneer laagstaand licht de symmetrische Neo-Empire gevel raakt en het Wienerwald erachter in schaduw verzinkt. Het omliggende park is vrij toegankelijk en ideaal om te wandelen, met volwassen bomen, open weiden en heldere zichtlijnen over het Wenen beneden. Het neogotische mausoleum van de familie Montléart — een zeldzame, rustig sfeervolle relikwie — is het waard om op te zoeken op het parkterrein. Buslijn 46B verbindt de site vanuit Joachimsthalerplatz, en de ligging op de heuvel betekent dat comfortabel schoeisel sterk wordt aangeraden.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.