
London

Toeristische attractie
Leicester Square ligt in het hart van Londons West End, maar de oorsprong ervan lijkt weinig op het neonverlichte plein dat bezoekers vandaag de dag aantreffen. Het land bestond volledig uit open velden totdat Robert Sidney, de 1e Graaf van Leicester, Leicester House aan de noordelijke rand liet bouwen tussen 1632 en 1636. De omgeving was nog landelijk genoeg dat een kaart uit de 16e eeuw de plek toont als een droogterrein voor kleding, met vee grazend op aangrenzende velden. Het formele plein, omzoomd met rijtjeshuizen, nam pas vorm aan in de late 17e en vroege 18e eeuw — en stond lang bekend als Leicester Fields, een naam die tot ver in de jaren 1700 bleef bestaan. Rond 1755 werd de centrale tuin aangelegd met formele paden en gras, terwijl in 1747 een standbeeld van Koning George I werd geplaatst, ter vervanging van een eerder sierboom in het midden van de tuin.
Het meest dramatische historische moment op het plein vond plaats in 1727. De Prins van Wales — die uit de koninklijke appartementen in St. James's Palace was gezet na een bitter conflict met zijn vader, Koning George I — had Leicester House sinds eind 1717 als zijn voornaamste Londense verblijf. Toen George I op 11 juni 1727 overleed, haastte zijn zoon zich terug vanuit buiten de stad en werd hij uitgeroepen tot Koning George II bij de poorten van Leicester House zelf. Het is tot op heden de enige keer in de geschiedenis dat een Britse monarch werd uitgeroepen op wat nu Leicester Square is. Het huis bood ook onderdak aan een toekomstige George III tijdens zijn kinderjaren, en huisvestte later het gevierde natuurhistorisch museum van Sir Ashton Lever. John Hunter, de baanbrekende chirurg en anatoom, had een woning op het plein, net als de schilders Sir Joshua Reynolds en William Hogarth, waardoor het kortstondig een van de meest intellectueel onderscheiden adressen in het Georgische Londen was.
De 19e eeuw bracht spektakel van een meer populistisch karakter: Burford's Panorama, Wyld's Great Globe — een model van de aarde met een diameter van ruim 18 meter dat bezoekers van binnen konden betreden — en het Alhambra Theatre, dat van 1854 aan de oostzijde stond en uitgroeide tot een van Londons toonaangevende music halls. Het plein raakte halverwege de eeuw in verval voordat het in 1874 volledig werd gerenoveerd door parlementslid en financier Albert Grant, die het schonk aan de Metropolitan Board of Works. Grant liet de centrale tuin aanleggen, nieuwe paden en een marmeren standbeeld van Shakespeare dat er nog steeds staat. De 20e eeuw bestendigde de identiteit als de bioscoopwijk van de hoofdstad: de Empire-, Odeon- en Vue-bioscopen rondom het plein hebben sinds de jaren 1930 enkele van Britannië's meest glamoureuze filmpremières georganiseerd.
Vandaag de dag is het voetgangersplein een levendige mix van straatartiesten, bioscoopwachtrijen en de TKTS-kiosk aan de zuidzijde — Londons officiële verkooppunt voor theaterkaartjes met halve prijs, waar kaartjes voor dezelfde dag in het West End tegen aanzienlijke korting kunnen worden gekocht. De tuinen zijn te allen tijde vrij toegankelijk, met de Shakespeare-fontein en vier borstbeelden van opmerkelijke voormalige bewoners — Newton, Reynolds, Hogarth en Hunter — verspreid langs de omtrek. Het plein is het sfeervol op zijn best in de avond, wanneer de bioscoopmarquees oplichten en menigten uit de omliggende bars en restaurants stromen. Het plein wordt rechtstreeks bediend door metrostation Leicester Square op de Northern en Piccadilly-lijnen, waardoor het een van de gemakkelijkst bereikbare bezienswaardigheden van Londen is.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.