
London

Toeristische attractie
Seven Dials is een markant straatknooppunt in de Londense wijk Camden, waar zeven smalle straten — Monmouth Street, Mercer Street, Shorts Gardens, Earlham Street, Shelton Street, Little Earl Street en de voortzetting van Earham Street — vanuit een centrale rotonde uitwaaieren als de punten van een ster. De indeling werd in het begin van de jaren 1690 bedacht door Thomas Neale (1641–1699), Meester van de Koninklijke Munt onder Karel II en Willem III, die het land pachtte en de ontwikkeling liet uitvoeren als een speculatief woningbouwproject op de velden ten noorden van Covent Garden. In het midden ontwierp beeldhouwer Edward Pierce (ca. 1630–1695) een hoge Dorische zuil, bekroond met zes zonnewijzerplaten — één voor elk vlak van de zeshoekige pijler — die samen met de zuil zelf, die als zevende wijzerplaat zijn eigen schaduw wierp, het knooppunt zijn naam gaf. De oorspronkelijke zuil werd in 1773 omstreden verwijderd, gevoed door het gerucht — vrijwel zeker onwaar — dat er een schat onder begraven lag; de menigte die samenkwam om de opgraving gade te slaan werd zo groot dat het tot een rel leidde.
In de achttiende en negentiende eeuw verwierf Seven Dials een beruchte reputatie als een van Londons meest overbevolkte en verarmde sloppenwijken, die de zuidelijke rand vormde van het Sint-Giles Rookery. Charles Dickens beschreef het in zijn Sketches by Boz uit 1836 als een plek van "wilde verwarring", en John Keats noemde het als synoniem voor stedelijke ellende. Het was ook het centrum van Londons breedblad-drukindustrie, waar balladenvellen, politieke pamfletten en sensationele nieuwsprenten werden geproduceerd en uitgevent — een goedkope media-industrie die juist gedijde dankzij de dichte, geletterde maar arme bevolking. Agatha Christie maakte gebruik van deze aanhoudende ongure reputatie toen ze haar roman The Seven Dials Mystery uit 1929 deels in de wijk situeerde, en het afbeeldde als de thuisbasis van een clandestiene gokclub.
De fysieke wedergeboorte van het gebied begon serieus met de oprichting van het Seven Dials Trust, dat bijna vier decennia lang samenwerkte met Westminster City Council en lokale grondeigenaren om de structuur van de straten en gebouwen te restaureren. Het middelpunt van deze inspanning was de herplaatsing van de zonnewijzerzuil: een getrouwe reconstructie, gehouwen in Portland-steen en verguld, werd in 1989 geïnstalleerd. De nieuwe zuil bevat een tijdcapsule en werd met grote precisie georiënteerd zodat de zonnewijzerplaten de tijd nauwkeurig aangeven. Tegenwoordig is het knooppunt een aangewezen beschermd stadsgebied en het stervormige stratenplan uit het begin van de jaren 1690 — een van de weinige overgebleven voorbeelden van barokke stedenbouw in Londen — is in wezen nog steeds zoals Thomas Neale het heeft aangelegd.
Bezoekers die bij Seven Dials aankomen (dichtstbijzijnde metro: Covent Garden of Tottenham Court Road) bevinden zich op het snijpunt van onafhankelijke boetieks, vintage kledingwinkels, theaters en cafés die de Georgische en Victoriaanse herenhuizen hebben ingenomen. Het beste uitkijkpunt om de zuil te fotograferen is vanuit een van de zeven straten in de late ochtend, wanneer de steen het licht helder opvangt. Historische straatbordjes, beheerd door het Seven Dials Trust, zijn aan gebouwen door de hele buurt bevestigd en belonen een rustige verkenning te voet van elk van de zeven uitstralende straten.
Privétours met een lokale gids, in uw eigen tempo.
Wij gebruiken één cookie, om deze keuze te onthouden. Wij gebruiken geen analytische of advertentiecookies. Lees ons cookiebeleid.