Jardin des Tuileries

De Jardin des Tuileries werd in 1564 aangelegd in opdracht van Catharina de' Medici, de uit Florence afkomstige koningin-gemalin van Henri II, als privéterrein van het Palais des Tuileries — een koninklijke residentie die ooit aan het westelijke uiteinde van het Louvre-complex stond. Landschapsarchitect André Le Nôtre, later beroemd om de tuinen van Versailles, herontwierp de tuin in 1664 in de strenge Franse formele stijl die hij tot op heden behoudt: perfect symmetrische lanen, gesnoeide haagbeukenhagen, ronde bassins en terrassen langs een nauwkeurige oost-westelijke as. In 1667 werd de tuin de eerste in Frankrijk die zijn poorten opende voor het grote publiek, ruim vóór enig vergelijkbaar Europees stadspark. Het Palais des Tuileries zelf werd verbrand tijdens de Commune van Parijs in 1871 en in 1882 gesloopt, waardoor de tuin het enige overgebleven element van dat koninklijke ensemble is.

De tuin beslaat ongeveer 28 hectare tussen het Musée du Louvre in het oosten en de Place de la Concorde in het westen, en vormt een essentiële schakel in de grote historische as van Parijs — dezelfde rechte lijn die zich voortzet via de Champs-Élysées naar de Arc de Triomphe en verder naar de Grande Arche de la Défense. Twee grote achthoekige bassins ankeren het centrale terras, waar Parijzenaars al sinds de 17de eeuw klapstoelenneerzetten en naast het water lezen. De tuin herbergt meer dan 100 beeldhouwwerken in permanente buitenopstelling, waaronder werken van Auguste Rodin, Aristide Maillol en Alberto Giacometti, waarmee het een van de belangrijkste collecties openluchtbeeldhouwkunst ter wereld is. Het Musée de l'Orangerie, met Monets monumentale Nymphéas-muurschilderingen, en de Galerie nationale du Jeu de Paume, een hedendaags fotografiemuseum, bevinden zich in twee 19de-eeuwse paviljoens aan de westelijke hoeken van de tuin.

Een bezoek aan de Tuileries is een gelaagde zintuiglijke en historische ervaring. In de lente bloeien de kastanjebomen langs de hoofdlaan terwijl kinderen houten speelbootjes oplaten op de centrale bassins — een traditie die al gedocumenteerd is sinds de late 19de eeuw. In de zomer bezet een grote kermis met een reuzenrad het westelijke gazon. Het hele jaar door vullen de grindpaden zich met hardlopers, studenten van de nabijgelegen École du Louvre en toeristen die een pauze inlassen tussen de zalen van het Louvre en het Musée d'Orsay aan de overkant van de Seine. Bankjes en groene metalen stoelen zijn vrij beschikbaar en strategisch geplaatst bij elke fontein en elk beeldhouwwerkcluster.

De toegang tot de tuin is gratis en het terrein is het hele jaar door elke dag geopend, met openingstijden tot 23.00 uur in de zomer en sluitingstijden om 19.30 uur in de winter. De dichtstbijzijnde metrostations zijn Tuileries (lijn 1) en Palais Royal–Musée du Louvre (lijnen 1 en 7). Draag comfortabel schoeisel — de hoofdlaan alleen al strekt zich bijna 900 meter uit van uiteinde tot uiteinde — en reserveer minstens 90 minuten om de omtrekterrassen te bewandelen, de beeldhouwinstallaties te bekijken en bij de bassins te vertoeven, zoals Parijzenaars al meer dan drieënhalve eeuw doen.