Place de la Concorde

Met een oppervlakte van meer dan 86.000 vierkante meter aan het oostelijke uiteinde van de Champs-Élysées is de Place de la Concorde het grootste openbare plein van Parijs en een van de historisch meest geladen open ruimtes in Europa. Het plein werd oorspronkelijk in 1755 ontworpen door koninklijk architect Ange-Jacques Gabriel in opdracht van koning Lodewijk XV, wiens ruiterstandbeeld ooit in het midden stond. Het plein heette toen de Place Louis XV, en de achthoekige indeling — geflankeerd door twee identieke neoklassieke colonnade-gebouwen, het Hôtel de la Marine en het Hôtel de Crillon — stelde een nieuwe standaard voor de Franse stedenbouw in de 18e eeuw.

De naam van het plein veranderde mee met het politieke lot van Frankrijk. Tijdens de Franse Revolutie werd het de Place de la Révolution, en tussen 1792 en 1795 werd hier een guillotine opgesteld die meer dan 1.300 levens eiste. Koning Lodewijk XVI werd op 21 januari 1793 terechtgesteld, gevolgd door Marie-Antoinette op 16 oktober van hetzelfde jaar. Revolutionaire figuren als Robespierre, Georges Danton en Charlotte Corday vonden eveneens hun einde op deze plek. Het plein werd in 1795 hernoemd tot "de la Concorde" — wat harmonie betekent — als een bewuste daad van verzoening na de Terreur, een naam die het sindsdien heeft behouden, op een korte terugkeer naar "Louis XVI" tijdens de Restauratie na.

In het midden van het plein staat sinds 1836 de Luxor-obelisk, een 23 meter hoge, 230 ton zware roze granieten monoliet die oorspronkelijk rond 1300 v.Chr. voor de Luxor-tempel in Egypte werd opgericht onder farao Ramesses II. Hij werd in 1833 aan Frankrijk geschonken door de Egyptische onderkoning Muhammad Ali en aan boord van een speciaal gebouwd schip, de Louqsor, naar Parijs vervoerd. De hiëroglieven op de vier zijden verhalen de daden van Ramesses II en zijn zoon Ramesses III. In 1998 schonk Egypte Frankrijk de pyramidion (punt) van de bijbehorende obelisk, die verloren was gegaan — een gouden replica kroont het monument nu. Twee sierlijke 19e-eeuwse fonteinen, naar het voorbeeld van die op het Sint-Pietersplein in Rome, flankeren de obelisk en brengen de ruimte tot leven met neerstromend water.

Bezoekers die vanuit de Champs-Élysées naderen genieten van een van de meest gevierde stadsgezichten van Parijs: de obelisk die in de verte de Arc de Triomphe in het westen perfect omlijst, en de poorten van de Tuilerieëntuin in het oosten, met op heldere dagen de koepel van de Sacré-Cœur zichtbaar in het noorden. Het plein is ook de finishlijn van de Tour de France en is het decor van de grootste oudejaarsvieringen van Parijs. Voor de beste beleving komt u best rond zonsondergang, wanneer het gouden licht de hiëroglieven van de obelisk doet oplichten. Het plein is te allen tijde gratis toegankelijk, en het nabijgelegen metrostation Concorde (lijnen 1, 8 en 12) maakt het vanuit de hele stad gemakkelijk bereikbaar.