In 1890 nam de Catalaanse industrieel Eusebi Güell een radicale beslissing voor die tijd in een stad vol modernisme: hij verliet de verstikkende fabriekspanden van Barcelona en verhuisde zijn textielfabriek — inclusief zijn gehele personeel — naar een dennenbos op de heuvels van Santa Coloma de Cervelló, slechts 20 kilometer ten zuidwesten van de stad. Wat hij daar bouwde was niet zomaar een fabriek, maar een volledig sociaal experiment: een zelfvoorzienend arbeidersdorp met woningen, scholen, een theater, een coöperatieve winkel en een kerk die een van de meest structureel baanbrekende gebouwen van de 20e eeuw zou worden. Die kerk werd toevertrouwd aan Antoni Gaudí — en wat Gaudí tussen 1908 en 1914 in de crypte ontwierp, was niets minder dan het structurele laboratorium voor de Sagrada Família. Colonia Güell is waar die droom werd getest. Het trekt slechts een fractie van de bezoekers die langs Park Güell of de Sagrada Família staan, maar het is misschien wel de meest intellectueel fascinerende Gaudí-locatie in heel Catalonië.
De Visionaire Mecenas en de Arbeidersutopie die het Industriële Barcelona Trotseerde
Eusebi Güell i Bacigalupi was de meest invloedrijke mecenas van de kunsten in Barcelona, maar hij was ook een werkelijk progressieve industrieel – een zeldzame en paradoxale combinatie in het Spanje van de Restauratieperiode. In 1890, gefrustreerd door overbevolking in de stad, arbeidersonrust en de rampzalige omstandigheden in de arbeiderswijk Raval, verhuisde Güell zijn katoenweverij, Vapor Vell de Sants, naar een speciaal hiervoor aangelegde nederzetting in Santa Coloma de Cervelló. Deze verhuizing was geen altruïstisch gebaar: Güell geloofde dat een gezonde, gehuisveste en opgeleide beroepsbevolking productiever zou zijn. Hij liet zich inspireren door de paternalistische industriestadjes in Engeland – Owen's New Lanark, Lever's Port Sunlight – maar hij wilde zijn eigen versie een duidelijk Catalaanse ziel geven.
De bouw van de kolonie begon serieus midden jaren 1890. Rond 1900 bestond Colonia Güell uit ongeveer 400 arbeiders met hun families — bijna 2.000 mensen — die woonden in rijtjeshuizen ontworpen door de architect Francesc Berenguer, Gaudí's naaste medewerker en levenslange vriend. Berenguer, die nooit zijn officiële architectentitel kreeg, ontwierp het merendeel van de gebouwen in de kolonie: de arbeiderswoningen, het casino-theater, de school (ingewijd in 1895) en de coöperatieve winkel waar bewoners producten konden kopen tegen lagere prijzen dan op de markt. De kolonie had zelfs een eigen fanfareorkest en een uitleenbibliotheek — revolutionaire voorzieningen voor industriële arbeiders destijds.
De band tussen Güell en Gaudí was een van de bepalende creatieve partnerships van het Europese modernisme. Güell had Gaudí al ingehuurd voor Palau Güell aan de Carrer Nou de la Rambla (gebouwd 1886–1890) en Park Güell (start in 1900). Voor zijn modelkolonie wilde hij dat Gaudí het pronkstuk ontwierp: een kerk die het spirituele leven van de gemeenschap zou dienen. Tijdens de Gaudí Unexpected Private Tour worden deze mecenas-architectrelaties levendig tot leven gebracht, waarbij Colonia Güell wordt verbonden met het minder bekende Casa Vicens om de volledige ontwikkeling van Gaudí's genialiteit te tonen.
Verwante toeristische attracties
Het ontdekken van andere toeristische attracties in dezelfde stad
